[Special Thanks][1886 TYL SHORT FIC X'MAS]

"วันคริสต์มาส?"

จางนีนิชายร่างกายจ้ำม้ำในชุดสูท นักประดิษฐ์ประจำวองโกเล่กล่าวขึ้น สายตาของเขามองไปที่หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มเป็นเอกลักษณ์ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลมีประกายขึ้นทันที

"ใช่ค่ะ ฮารุขอคุณสึนะแล้วล่ะค่ะ คุณสึนะก็อนุญาตนะคะ"มิอุระ ฮารุค่อยๆยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าของบอสวองโกเล่

ในมือหญิงสาวมีสายรุ้งหลากสีมากมาย แถมของตกแต่งต่างๆที่วางอยู่บนพื้นมากมายอีกด้วย จางนีนิมองไปรอบๆห้องรับแขกประจำฐานทัพวองโกเล่ ที่ตอนนี้ถูกประดับตกแต่งไปด้วยสายรุ้งหรือของตกแต่งมากมายเต็มไปหมดด้วยฝีมือหญิงสาวตรงหน้าเขาเพียงคนเดียว

"ตะ..แต่ว่าคุณฮารุครับ วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยนะครับ คุณยามาโมโตะกับคุณโกคุเดระก็ไปทำภารกิจกับพวกวาเรีย คุณเรียวเฮเองก็ไปฉลองกับคุณฮานะ แล้วพวกคุณฟูตะ คุณเบียงกี้ ก็พาแรมโบ้กับอี้ผิงไปทานเค้กอีกด้วยนะครับ!"จางนีนิรีบทักท้วงหญิงสาว เพราะคืนวันคริสต์มาสนี้ไม่มีใครอยู่ฐานวองโกเล่เลยสักคน

แถมตัวเขาเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันด้วย!

"ค่ะ ฮารุรู้ดีค่ะ แต่ก็ไม่เป็นไรนี่คะ แค่ฮารุได้ฉลองวันคริสต์มาสกับคุณสึนะก็พอแล้วล่ะค่ะ"หญิงสาวผมสั้นประคางตอบกลับทั้งรอยยิ้ม ทำเอาจางนีนิถึงกับเหงื่อตก

จางนีนิเหลือบไปเห็นเค้กครีมสดชิ้นโตที่วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับผ้าพันคอผืนสีเทา เขารู้ดีว่าเป็นของขวัญที่จะมอบให้กับคนที่เธอกำลังรอคอย

"เอ่อ..งั้นขอให้โชคีนะครับคุณฮารุ ผมเองก็คงต้องขอตัวกลับก่อน"จางนีนิยิ้มแล้วโค้งตัวให้ฮารุนิดหน่อย

"ค่ะ สุขสันต์วันคริสต์มาสนะคะคุณจางนีนิ"ฮารุยิ้มกลับ จางนีนิจึงยิ้มตามหญิงสาวแล้วเดินออกไป

จางนีนิยังคงคิดถึงใบหน้าของหญิงสาว ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมผู้หญิงที่มีรอยยิ้มสดใสตลอดเวลาคนนี้ ผู้หญิงที่คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างกับบอสของวองโกเล่มาโดยตลอดหลายสิบปี

ถึงต้องเป็นที่สองรองจากซาซางาวะ เคียวโกะเสมอ...

จางนีนิกระชับเสื้อโค้ทตัวหนาในแน่นขึ้นเพราะความหนาวก่อนจะพึมพำเสียงเบา

"คุณฮารุ...ขอให้คืนวันคริสต์มาสนี้ คุณเจอเรื่องดีๆนะครับ"

.

.

.

.

.
.
.

"ฮาฮิ~คุณสึนะกลับมาช้าจังเลย"

ฮารุถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตากลมเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังภายในห้องนี่ บ่งบอกว่าเป็นเวลาห้าทุ่มสามสิบห้านาที ทำให้หญิงสาวกอดหมอนในอ้อมแขนแน่นขึ้น

คุณสึนะบอกว่าจะกลับมาไม่เกินสามทุ่ม...

ดวงตาสีน้ำตาลหมองลงนิดหน่อยเมื่อคิดถึงคำพูดชายหนุ่ม แต่หญิงสาวก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วตบหน้าตัวเองเบาๆ

"ไม่สิ! ก็คุณสึนะสัญญาแล้วนี่นาว่าจะกลับมาฉลองกับฮารุ! เพราะงั้นฮารุจะเอาแต่นั่งซึมไม่ได้นะ!"ฮารุพูดขึ้นราวกับให้กำลังใจตนเอง ดวงตาหวานมองไปรอบๆห้องแล้วสะดุดไปที่สายรุ้งเส้นหนึ่งที่ยังไม่ถูกตกแต่ง ริมฝีปากอวบก็ค่อยๆยิ้มออกมา แล้วเดินไปหยิบมันขึ้นมา

ฮารุมองหาที่ตกแต่งสายรุ้งเส้นนี้ ก็ไปเห็นตรงบริเวณผนังด้านซ้ายยังดูโล่งอยู่ หญิงสาวจึงยิ้มแล้วหยิบเก้าอี้ไปเพื่อต่อตัวขึ้นไปประดับตกแต่งสายรุ้ง

มือเล็กที่กำลังตกแต่งเย็นนิดหน่อยเพราะอากาศในค่ำคืนนี้ แต่ร่างบางก็ไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย

หวังแค่ว่าคนที่เธอรอคอยจะกลับมาไวๆก็เท่านั้น.....

อีกด้านร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำพอดีตัว เหมือนกับสีเส้นผมสีดำที่ดูยุ่งเหยิงนิดหน่อยเพราะเจ้าตัวไม่สนใจที่จะดูแลสักเท่าไหร่ ดวงตาคมรัตติกาลมองนาฬิกาเรือนสีเงินบนข้อมือแล้วถอนใจ

เพราะงานมากมายที่เขาได้รับมอบหมายทำให้เขามีเวลาพักน้อยแบบนี้ ใช่ว่างานของเขาจะเสร็จหมดแล้ว ที่เสร็จน่ะมันก็แค่งานของวองโกเล่เท่านั้น งานของเขาน่ะยังไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ

งานที่ว่าคงไม่ต้องขยายให้มากความ แค่ได้ขึ้นชื่อว่า'ฮิบาริ เคียวยะ' ก็พอจะเดากันได้แล้วว่างานที่เขาทำน่ะมันคืออะไร

สองขายาวก้าวไปเรื่อยๆในฐานทัพวองโกเล่ นานๆทีเขาจะมาทีนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเขาก็ไม่คิดจะมาเหยียบที่นี่หรอก เพราะตัวชายหนุ่มเกลียดการสุมหัวเป็นที่สุด

แต่น่าแปลก...วันนี้ดูเงียบพิกล ไม่มีคนอยู่เลยหรือไงนะ?

ฮิบาริขมวดคิ้วนิดหน่อย ถ้าไม่มีคนอยู่โดยเฉพาะบอสวองโกเล่ตัวดีแล้วล่ะก็ ชายหนุ่มคงไม่รับประกันว่าที่นี่จะพังเละเพราะความหงุดหงิดของเขาขนาดไหน

ทันใดนั้นดวงตาคมก็เหลือบไปเห็นห้องหนึ่ง ซึ่งมีร่างบางกำลังพยายามประดับสายรุ้งบนผนัง ฮิบาริมองจากด้านหลัง แล้วค่อยๆขมวดคิ้วออกมา

ทำไมยัยนี่ถึงอยู่ที่นี่คนเดียว?

"นี่"ฮิบาริพูดขึ้น ทำให้ฮารุสะดุ้งตัวทันทีแล้วหันกลับมามอง เธอตกใจนิดหน่อยที่เห็นฮิบาริอยู่ที่นี่ เพราะเขาไม่ค่อยอยู่ที่นี่ แถมเขายังไม่เคยคุยกับเธอมาก่อนอีกด้วย!

"คะ..คะ?? คุณฮิบาริมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?"ฮารุค่อยๆถาม เธอไม่ได้กลัวผู้ชายตรงหน้าคนนี้ แต่มักจะได้ยินมาโดยตลอดว่าชายชุดสูทคนนี้คือคนที่น่ากลัวที่สุดในเมืองนามิโมริ เรียกได้ว่าเป็นปีศาจนามิโมริได้เลยล่ะ

แต่สำหรับฮารุ เขาไม่เคยทำอะไรเธอมาก่อน ดังนั้นเธอจึงรู้สึกไม่ค่อยกลัวเขาสักเท่าไหร่

"ซาวาดะ สึนะโยชิอยู่ที่ไหน"ฮิบาริถามเสียงเรียบ ทำให้ฮารุนิ่งไปสักพัก

....เพราะคำถามนี้คาใจตัวเธอเองอยู่เหมือนกัน....

"คุณสึนะไปทำงานอยู่น่ะค่ะ อีกไม่นานก็คงกลับ"ฮารุยิ้มกว้างออกไป ถึงแม้คำพูดนี้จะดูราวกับปลอบใจตัวเอง แต่เธอก็ยังคงยิ้มออกมา

"แต่คุณสึนะสัญญากับฮารุแล้วว่าจะกลับมา ยังไงเขาก็ต้องกลับมาแน่นอนค่ะ"

ฮิบาริมองรอยยิ้มหญิงสาว เขาไม่รู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นจะเป็นรอยยิ้มที่ยิ้มเพราะมีความสุขเลยสักนิด....มันดูเป็นรอยยิ้ม ที่คนตรงหน้าพยายามฝืนออกมาต่างหาก

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ด้านฮารุเองก็ดูสนใจไม่ใช่น้อย แต่พอฮิบาริตวัดสายตาหันไปมอง เจ้าหล่อนก็รีบหลบตาทันที เขาละสายตาจากร่างบางแล้วกดรับสาย

[สวัสดีครับคุณเคียว ตอนนี้คุณเคียวถึงฐานทัพวองโกเล่แล้วหรือยังครับ?]

เสียงคุซาคาเบะดังขึ้นผ่านทางโทรศัพท์ ฮิบาริแอบเหลือบมองฮารุเล็กน้อยที่ยังคงแอบมองมาที่เขานิดหน่อย

อยากรู้อยากเห็นเสียจริงนะยัยนี่ ยังไงซะคนที่โทรมาก็ไม่ใช่คนที่คุณรอหรอกนะ

"อืม"ฮิบาริตอบกลับไปสั้นๆ คุซาคาเบะจึงถอนหายใจเสียงเบา

[คือว่าเมื่อกี้ผมเพิ่งเห็นคุณซาวาดะกับคุณซาซางาะวะอยู่ด้วยกันน่ะครับ ยังไงก็คงดูท่าอีกยาวกว่าจะกลับ แต่ผมคิดว่าคืนนี้เขาคงไม่น่าจะกลับไปที่ฐานแล้วนะครับ ยังไงคุณเคียวก็กลับไปพักผ่อนได้เลยนะครับ]

ฮิบารินิ่งไปกับคำพูดของลูกน้องคนสนิทของเขา ชายหนุ่มหันกลับไปมองที่หญิงสาวกับสายรุ้งในมือเล็ก ดวงตารัตติกาลของเขาดูเรียบเฉยเมื่อมองหญิงสาว

[ฮัลโหล?? คุณเคียวครับ คุณเคียว]คุซาคาเบะเรียกชื่อชายหนุ่มขึ้น ทำให้เขารู้สึกตัวก่อนจะวางสายไป ด้านฮารุเองที่มองฮิบาริมาสักพักก็ค่อยๆถามขึ้น

"เอ่อ..เมื่อกี้..."

"ไม่ใช่ซาวาดะ สึนะโยชิ เพราะงั้นไม่ต้องถามอะไรอีก"คำพูดของฮิบาริทำให้ฮารุผิดหวังนิดหน่อย ก่อนจะหันไปประดับสายรุ้งต่อ ดวงตาสีน้ำตาลดูหมองลงนิดหน่อยแต่สองมือก็ยังคงประดับตกแต่งสายรุ้งต่อ

ฮิบาริมองแผ่นหลังของร่างบาง ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ที่ถูกประดับตกแต่งมากมาย ตัวเขาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมวันนี้ผู้คนถึงพากันตกแต่งด้วยของไร้สาระพรรค์นี้กันนะ เมื่อครู่ในเมืองก็มีการฉลองกันยกใหญ่อีก

"คุณฮิบาริจะกลับก่อนเลยไหมคะ ถ้ามีธุระอะไรฝากไว้ที่ฮารุก็ได้นะคะ ไว้ฮารุจะบอกคุณสึนะเองค่ะ"ฮารุหันมายิ้มให้ฮิบาริเมื่อเธอประดับสายรุ้งเสร็จ หญิงสาวรู้ดีว่าอีกนานกว่าคนที่เธอรอจะกลับมา ขืนปล่อยให้ฮิบาริมานั่งรอด้วย ฮิบาริคงต้องหงุดหงิดมากแน่ๆ ดังนั้นให้เธอรอคนเดียวท่าจะดีกว่า

ฮิบาริเงียบไม่ตอบหญิงสาว จนฮารุเริ่มอึกอักนิดหน่อย ไม่นานนักเขาก็พูดขึ้น

"ทำแบบนี้ทำไมน่ะ"ฮารุเอียงคอสงสัยนิดหน่อย แต่พอเห็นสายตาฮิบาริที่มองไปรอบๆห้องแล้วก็เผลอหัวเราะออกมานิดหน่อย

"นี่อย่าบอกนะคะว่าคุณฮิบาริไม่รู้จักวันคริสต์มาสน่ะ?"ฮิบาริมองฮารุที่กำลังหัวเราะอยู่ แต่เมื่อฮารุเห็นว่าเขานิ่งไม่พูดอะไรก็รีบหยุดหัวเราะทันที

ฮิบาริหมุนตัวกลับเพื่อที่จะเดินออกไป แต่ก็นิ่งไป ภายในใจเริ่มสับสน ก่อนจะเดินกลับมาที่เดิม ฮารุจึงสงสัยนิดหน่อย

เขาแค่สงสารเธอ แค่ไม่อยากเห็นใครมานอนหนาวตายอยู่แถวนี้ก็เท่านั้น

"เมื่อกี้เท็ตสึบอกว่าซาวาดะ สึนะโยชิ...."

"คุณสึนะทำไมเหรอคะ?? ฮาฮิ!!"ฮิบาริยังไม่ทันพูดจบฮารุก็รีบถามขึ้น ทำให้เธอเผลอพลาดตกจากเก้าอี้ที่กำลังเหยียบอยู่เพื่อตกแต่งสายรุ้ง แต่ฮิบาริคว้าเอวบางไว้ทัน ทำให้ใบหน้าทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงนิดเดียว ฮารุเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เงาของเธอสะท้อนภายในดวงตาสีรัตติกาลของคนตรงหน้า

               บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาดังขึ้นเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ ฮิบาริมองใบหน้าหวานตรงหน้าที่เขาไม่เคยเข้าใกล้ขนาดนี้มาก่อน ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเบา

"....ผู้ชายคนนั้นไม่กลับมาแล้วล่ะ"

ฮารุนิ่งไปกับคำพูดของฮิบาริ เธอค่อยๆทรงตัวยืนด้วยตัวเอง มือทั้งสองข้างกุมเดรสไหมพรมแขนยาวตัวหลวมสีครีมที่สั้นเหนือเข่า

"..แฮะๆ...ฮารุมักจะเป็นคนซุ่มซ่ามแบบนี้แหละค่ะ ดีนะคะที่คุณฮิบาริเข้ามารับไว้พอดี ไม่งั้นฮารุต้องเจ็บแน่ๆเลย ขอบคุณมากนะคะ"ฮารุหัวเราะเสียงเบาแล้วหันกลับไปตกแต่งห้องต่อ

"คุณทำแบบนี้ไปทำไม?"ฮิบาริถามขึ้น ฮารุจึงนิ่งไปก่อนจะค่อยๆหันมายิ้มให้ฮิบาริ

"ก็วันนี้วันคริสต์มาสนี่คะ ฮารุจะตกแต่งห้องก็เป็นเรื่องธรรมดา"ริมฝีปากฮารุสั่นนิดหน่อย ซึ่งแน่นอนว่าฮิบาริเห็น เขารู้ดีว่าร่างบางเข้าใจคำถามเขาดี แต่เลือกที่จะตอบอีกอย่างมากกว่า

"คุณจะรอผู้ชายคนนั้นไปทำไมอีก ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"คราวนี้ฮารุนิ่งไป ดวงตากลมสีน้ำตาลเริ่มมีน้ำตาใสคลอ แต่ก็พยายามฝืนไม่ให้มันไหลออกมา

"ก็คุณสึนะสัญญาว่าจะกลับมาฉลองกับฮารุ...เขาสัญญาแล้ว...คุณสึนะไม่มีทางผิดสัญญาหรอกค่ะ"ฮารุพูดเสียงสั่น หยาดน้ำตาใสกลั้นไว้ไม่อยู่ทำให้ไหลอาบแก้มนวล เธอรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา

ฮารุไม่ชอบร้องไห้ ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ไม่อยากให้คุณสึนะต้องมากังวลเรื่องของฮารุ ฮารุเลยมักจะทำตัวแข็งแกร่งด้วยรอยยิ้มเสมอ

ทั้งๆที่ความจริงช่างแสนเปรอะบางนัก....

ฮารุเข้าใจดีกับคำพูดของฮิบาริ รู้มาโดยตลอด ว่าระหว่างคุณสึนะกับฮารุ........มันเป็นไปไม่ได้

แต่มันจะไม่มีปาฏิหาริย์บ้างเลยเหรอ..?

ทั้งๆที่รู้ว่าคุณสึนะชอบเคียวโกะจัง แต่ฮารุก็อยากเริ่มต้นใหม่ ไม่อยากจมปลักอยู่ในอดีตแสนทรมานนี่

....ฮารุเลยตัดผม.....

หวังว่าการตัดผมจะเหมือนการทิ้งอดีตไปแล้วเริ่มต้นใหม่ พยายามไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น พยายามทำตัวไม่ให้เป็นภาระคุณสึนะ พยายามยิ้มเพื่อเขา

'ฉันชอบรอยยิ้มของฮารุนะ ฉันไม่สามารถลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มได้เหมือนเธอจริงๆ เพราะฉะนั้น..ช่วยยิ้มต่อไปเพื่อฉันได้ไหม?'

ชายผมฟูพร้อมกับผ้าคลุมสีดำยกมือขึ้นสัมผัสแก้มนวลของฮารุ ดวงตาสีน้ำตาลแสนอ่อนโยนของเขาทำให้หญิงสาวค่อยๆยิ้มออกมา

"ฮารุทำตามคำขอของเขามาโดยตลอด...ฮารุสัญญากับคุณสึนะแล้วว่าฮารุจะไม่ร้องไห้"ฮิบาริได้แต่มองร่างบางที่พูดเสียงสั่น ฮารุพยายามปาดน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุดของตัวเองเมื่อได้นึกถึงคำพูดของสึนะโยชิ

แต่ทำไม...ทำไมถึงทำกับฮารุแบบนี้....?

ทันใดนั้นฮารุก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังฮึ ทำให้หญิงสาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองฮิบาริที่ตอนนี้กำลังเหยียดยิ้มให้เธออยู่

"นึกว่าจะยิ้มเป็นอย่างเดียวซะอีก"ใช่ว่าฮิบาริจะไม่เคยเจอฮารุมาก่อน สมัยมัธยมฮารุมักจะเข้าๆออกๆโรงเรียนนามิโมริโดยไม่ได้อนุญาตเสมอ แล้วสิ่งที่เขามักจะเห็นจากผู้หญิงคนนี้คือ...รอยยิ้ม

รอยยิ้มที่สดใส รอยยิ้มที่เขาไม่สามารถทำได้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าถึงทำได้ก็ไม่ทำต่างหาก

จะว่าไปทำไมตอนนั้นเราถึงยอมให้ยัยนี่เข้าออกโรงเรียนได้ตามใจชอบกันนะ...

....ช่างเถอะ....

"ฮารุก็เป็นคนนะคะ จะให้ยิ้มตลอดเวลาได้ยังไงกันล่ะ.."พอฮารุปาดน้ำตาเสร็จก็หันมาดุฮิบารินิดหน่อย ฮารุนิ่งไปสักพักเพมื่อมองฮิบาริ ก่อนจะก้มหัวให้ชายหนุ่ม

"ฮารุขอร้องนะคะคุณฮิบาริ อย่าเอาเรื่องในวันนี้ไปบอกคุณสึนะเลยนะคะ"ฮารุพูดขึ้นไม่เงยหน้ามองฮิบาริ แต่เขาเงียบไม่พูดอะไรกลับมาทำให้ฮารุค่อยๆเงยหน้าขึ้น

"ฮารุขอร้อง ฮารุไม่อยากให้คุณสึนะต้องมากังวลเพราะฮารุ คุณฮิบาริต้องการอะไรบอกฮารุได้เลยนะคะ ฮารุขอร้อง"ฮิบาริมองดวงตาสีน้ำตาลของคนตรงหน้าที่มองมาที่เขา ก่อนจะค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา

"จริงหรือเปล่าที่พูดเมื่อกี้น่ะ?"

"ฮะ..ฮาฮิ..?"ฮารุค่อยๆพูดออกมาเสียงเบาเมื่อเห็นรอยยิ้มคนตรงหน้า

หญิงสาวกล้าพูดออกไปแบบนั้นเพราะคิดว่ายังไงซะคนอย่างฮิบาริ เคียวยะไม่มีทางให้เธอทำอะไรแปลกๆหรอก

แต่เธอคิดผิด!

ทันใดนั้นเพียงเสี้ยววินาทีฮารุถูกฮิบาริผลักให้ล้มลงไปกับโซฟา เธอเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างใหญ่เอาตัวมาคร่อมเธอไว้ แล้วเอาแขนแกร่งทั้งสองข้างกันตัวเธอไว้ไม่ให้ไปไหนอีกด้วย

ฮารุรีบยกมือขึ้นทั้งสองข้างดันไหล่กว้างของฮิบาริให้ถอยออกไป แต่ก็ไม่ได้ผล!

"คะ..คุณฮิบาริจะทำอะไรน่ะคะ ฮาฮิ!!"ฮารุเผลอร้องออกมาเมื่อฮิบาริจับเรียวขาฮารุขึ้นแล้วแตะริมฝีปากลงไปบริเวณขาอ่อน ดวงตาคมของเขายังไม่ละสายตาไปไหนจากใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อเพราะการกระทำของเขา

"เวลาที่ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่กันสองคนในเวลาแบบนี้ คุณคิดว่าควรจะทำอะไรล่ะ?"ฮารุเบิกตากว้างทันทีกับคำพูดของเขา

ฮิบาริเริ่มทำตามใจชอบโดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามของร่างบาง ชุดไหมพรมตัวนิ่มเริ่มถูกดึงลงมาด้วยมือแกร่งของฮิบาริเผยให้เห็นเนินอกเนียนของหญิงสาว ก่อนเขาจะประทับตราเป็นเจ้าของไปทั่ว

ฮิบาริโน้มใบหน้ามาใกล้ริมฝีปากอวบของฮารุ ฮารุได้แต่หลับตาปี๋ไม่กล้าสบตาฮิบาริ ร่างเล็กเริ่มสั่นเพราะความกลัว เมื่อฮิบาริเห็นก็ยิ้มออกมาก่อนจะย้ายริมฝีปากไปบริเวณใบหูเล็กแล้วพูดเสียงเบา

"ว่าไปนั่น"

ฮารุเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าฮิบาริยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เขาค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ

"คิดว่าผมจะทำอะไรคุณหรือไง"

"นะ..นะ...นี่คุณฮิบาริทำบ้าอะไรคะเนี่ย! ฮะ..ฮารุตกใจหมด!!"ฮารุรีบลุกขึ้นแล้วจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย แถมยังชี้นิ้วว่าฮิบาริอีก แต่ดูแล้วชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดเลยสักนิด เขาหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วพูดขึ้น

"จำไว้ล่ะ อย่าไปพูดแบบนี้กับผู้ชายคนไหนอีก เพราะถ้าไม่ใช่ผม ก็คงจะไม่หยุดแค่นี้แน่"ฮารุได้ยินดังนั้นก็เงียบไป ใบหน้าหวานขึ้นสีไปทั่วใบหน้า เธอแทบจะไม่กล้าสบตาชายหนุ่มเลยสักนิด!

ฮิบาริเห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาราวกับเป็นผู้ชนะ แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ฮารุ ทำให้เธอเผลอสะดุ้งตัวออกมา

"ผมรับปากก็ได้ว่าผมจะไม่บอกซาวาดะ สึนะโยชิ"ฮิบาริพูดทั้งรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา ดวงตาคมเหลือบไปเห็นผ้าพันคอไหมพรมสีเทาก่อนจะหยิบมันขึ้นมา

"แต่ไอ้นี้น่ะ ถือว่าเป็นค่าปิดปากผมแล้วกัน"มัจจุราชหนุ่มยิ้มออกมา ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งฮารุให้นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวนิ่มเพียงคนเดียว

เธอไม่เข้าใจกับการกระทำของเขาเลย แล้วรอยยิ้มเมื่อครู่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนเลยสักนิด

เป็นรอยยิ้มที่ดูพอใจเมื่อได้แกล้งเธอชัดๆ!

ฮารุค่อยๆยกมือขึ้นทาบหน้าอกที่ตอนนี้หัวใจเต้นรัวจนเธอเจ็บอกไปหมด เธอเห็ยรอยที่ฮิบาริทำเอาไว้ก็หน้าแดงทันที

จะ..ใจหายหมดเลย...//////

ด้านฮิบาริที่เดินออกไปพร้อมกับผ้าพันคอผืนสีเทา เขาก้มมองผ้าพันคอในมือก็เดาได้ไม่ยากว่าใครเป็นคนถักมันขึ้นมา

ฮิบาริค่อยๆยิ้มออกมาเมื่อมองฝีมือการถักของร่างเล็ก

ก็ทำได้ไม่เลวนี่...

               

ฮิบาริยกผ้าพันคอขึ้นจรดริมฝีปาก ทำให้เขานึกถึงใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเมื่อครู่ของฮารุแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไป

หลังจากเรื่องในคืนวันคริสต์มาสนั้นก็ไม่มีใครรู้เลย นอกจากฮิบาริและฮารุ ฮารุถือแฟ้มเอกสารในมือแล้วรีบเข้าไปให้สึนะโยชิในห้องประชุมกับเหล่าผู้พิทักษ์ของเขา

ฮารุเหลือบไปเห็นฮิบาริจึงรีบก้มหน้าหนีทันที เพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าเธอหน้าแดงขนาดไหน ด้านฮิบาริเองก็ยิ้มออกมา แน่สิ คิดว่าเธอจะซ่อนเขาได้หรือไง

เหล่าผู้พิทักษ์เริ่มสงสัยกับทั้งสองคนนี้ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยขึ้น เพราะสองคนนี้เนี่ยนะจะมีความสัมพันธ์แปลกๆต่อกัน ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก! 

แต่ใครจะไปรู้ดีกว่าสองคนนี้ล่ะ?

ไม่จำเป็นต้องแสดงออกมาให้ใครเห็นว่าความจริงแล้วเป็นยังไง

แค่ให้พวกเรารู้ ว่าเรารู้สึกยังไงต่อกันก็พอ:)

FIN

จบแล้วกับตอนพิเศษที่แต่งมาเพื่อขอบคุณนักเม้น! แอบคิดมานานว่าอยากจะตอบแทนรีดนักเม้นมานานแต่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี ไอเลยให้ของขวัญวันคริสต์มาสเป็นคู่ท่านฮิกับฮารุซะเลย~♡♡♡ คิดมานานก็จริงแต่ไม่ได้ลงมือคิดพลอตเลยสักนิด555 วันนี้เลยปั่นมาก อาจมีคำผิดบ้าง(มีแน่นอน55) ยังไงก็ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ._.

พยายามแต่งให้อิงเนื้อเรื่องจากการ์ตูนให้มากที่สุดค่ะ อยากให้รีดจินตนาการตาม นี่คือความน่าจะเป็นที่คู่นี้มันน่าจิ้นมากมายยย5555(อีนี้เพี้ยนไปละ) อย่าถามว่าทำไมชอบแต่งแต่TYL ชอบค่ะ ท่านฮิดูร้าย5555 อีกอย่างสำหรับไอนะ ไอว่าภาคTYLเนี่ย ท่านฮิกับหนูฮารุต้องมีซัมติงกันแน่ๆ><

พล่ามมายาวเช่นเคยหลายคนคงเบื่อหน่อย สุดท้ายนี้ขอบคุณมากค่ะที่คอยติดตามคอยเม้นเป็นกำลังใจให้ไอเสมอ ไม่รู้จะมีspecial thanksมารอบสองอีกหรือเปล่า ถ้ายังแต่งนิยายต่อ ก็อาจจะมีมาบ้างแหละมั้ง555

ขอบคุณทุกคนอีกทีค่ะ และหวังว่าทุกคนจะชอบกับของขวัญชิ้นนี้กัน เมอร์รี่คริสต์มาสเจ้าค่า///__\\\